Hooters in het ZGT


Hooters in het ZGT

Gisteren moest ik met stoom en kokend water naar de mammapoli, nog geen paar uur nadat de huisarts een borstafwijking had geconstateerd. Bijzondere naam voor een poli, zeker als je geen mamma bent. Mamma is Latijns voor borst, dus gerustgesteld kan ik op pad naar de borsten poli. Na vandaag door mij hernoemd als de blote borsten poli. Het is wel duidelijk dat je hier niet op een poli bent waar men over het algemeen veel goed nieuws uitdeelt. De weggevers; eindeloos veel lieve verpleegsters en artsen, die poloshirts aanhebben met hun voornaam erop geborduurd. Zachte helende handen, wat wel heel fijn is, als je hier dan toch moet zijn.

Ondertussen probeer je krampachtig te doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Je probeert het wel, maar dat is het natuurlijk niet. De realiteit is dat je zo’n beetje drie uur lang, topless, met een hoop onbekenden serieuze gesprekken voert.  Toen kon ik niet anders dan de humor opzoeken, want borsten, het zijn toch eigenlijk rare dingen.

Mijn neefje is op de leeftijd dat tietjes hem eindeloos fascineren. Zeker als ze wiebelen terwijl een groep vrouwen langs komt joggen.  De hele dag borstjes kijken, dat zou voor mijn neefje nog eens een leuk beroep zijn. Voor de een zijn de mamma’s een entertainment center, en voor de ander een bron van ellende. Ik heb er zelf, sinds gisteren, nooit zo heel hard over nagedacht wat borsten nu eigenlijk voor mij betekenen. Een borst associeerde ik met baby’s, bikini’s, bh’s en helaas borstkanker.

Al snel beland je op de afdeling radiologie voor een mammogram en een echo. Hup, borsten bloot en mijn eerste mammogram lijkt een feit te worden. Het schiet door mijn hoofd dat deze mevrouw toch wel een apart beroep heeft. In de categorie aparte beroepen heb ik een paar persoonlijke favorieten waaronder tampon ingenieur (echt die bestaan) en mensen die andere mensen in drukke steden in de trein moeten duwen, de zogenaamde trein-duwer. Vanaf nu staat er een nieuw beroep op mijn lijstje, mammografisch artiest Mathilde, werkzaam bij “Hooters” in het ZGT oftewel borst-duwer.

Het resultaat van het werk van de trein-duwer in Tokyo.

In een soort van kappersstoel rolde Mathilde mij richting mammografie machine. Nieuwsgierigheid wint van de angst, terwijl Mathilde mijn borsten van achteren vastpakt en we samen richting de borstpers bewegen. Het is net alsof ze een broodje in de oven legt, heel voorzichtig en lekker uitrekken. Maar dan volgt de pers en zwetend geef je aan, “ja hoor gaat best, doe maar rustig aan terwijl je naar die computer loopt om op een knopje te drukken. Hijgend en zwetend met een borst geperst tussen een enorm apparaat, scheef naar voren hangend. Gaat goed Mathilde, ik voel niks, helemaal geen pijn (right).”

Wat een geweldig mens die Mathilde. Ze had zo veel humor en ook nog eens voor iedere bh cup een ander bakje. Al heb ik vandaag wel blauwe borsten. Dames, ik kan u geruststellen dat hetzelfde apparaat misschien ook wel voor mannen wordt gebruikt. Ik zag in ieder geval een langwerpig bakje waar volgens mij de gemiddelde piemel inpast.

Vervolgens met de blote borsten naar de radioloog voor de echo. Ook alweer zo’n geweldig leuk mens. Wat een mazzel, als je dan toch met je borsten bloot moet, is het wel fijn dat het in deze omgeving kan. Hij stelt mij gerust en ziet niks zorgelijks, ik wil hem wel omhelzen. Maar dat zou raar zijn want dan ga je een compleet vreemde man omhelzen terwijl je topless bent.  

Nog even weer naar de mammapoli waar de arts, in poloshirt, mij op weg stuurt met een folder over mijn knobbeltje en de verlossende boodschap, geen borstkanker maar hormoonschommelingen en iets met vet en spierweefsel. Ik wens alle vrouwen die een ander resultaat krijgen veel sterkte en veel Mathildes, Christines en van der Burgs toe. Daar zijn uw borsten in goede handen.

[:nl] Deel dit artikel met de wereld. [:en] Share this article with the world.

Laat een reactie achter